با سلام خدمت شما دوستان عزيز

متاسفانه ديروز خبر درگذشت هنرمند بزرگ و توانای کشورمون جناب آقای خسرو شکيبايی رو شنيدم که بدجوری متاثر شدم. اين فقدان رو به همه ی جامعه ی هنری ، مردم عزيز و خانواده ی مرحوم شکيبايی تسليت می گم. و بسيار متاسفم که از اين به بعد چهره دوست داشتنی و صدای زيبای ايشون رو نخواهيم ديد. اما ايشون تا هميشه زنده هستند مثل همه هنرمندان عزيزی که از بين ما رفتند اما يادشون هميشه با ماست.

در انتها شعر زیبای استاد گرامی جناب آقای کیوان هاشمیی رو میارم که فکر می کنم مناسب باشه :

رفتي ز رفتنت به لبم جان رسيده است                                                     

  جويي ز خون ديده به دامان رسيده است

عطر عطوفتت به مشامم نمي رسد                                                

                                     حالات من به حالت بحران رسيده است

حتّي بهشت بي تو برايم جهنم است                       

                                    دور از تو همّه چيز به پايان رسيده است

 -اميد عافيت- چه عبث گفت ناصحم                                                        

  كِي دردِهجران يار به درمان رسيده است؟

داني كجاست نقطه آغاز عاشقي؟                                        

                                      آنجا كه همّه چيز به پايان رسيده است

با اعتبار عشق تو اي سروناز من                                          

             يك كودك يتيم به«كيوان» رسيده است

روحشان شاد ،یادشان گرامی

در جهان غصه کوتاهی دیوار نخور

      حسرت کاخ رفیق و زر بسیار نخور

گردش چرخ نگردد به مراد دل کس        

     غم بی مهری این گنبد دوار نخور

• چند نکته:

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودال می ریزد ، مرواریدی صید نمی کند.

بیقرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه ، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

همچو عکس رخ مهتاب که در آب افتاد

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

وقتی از غربت ایام دلم میگیرد

مرغ امید من از شدت غم میمیرد

دل به رویای خوش خاطره ها میبندم

باز هم خاطر تو دست مرا میگیرد...

زندگی راز نهانی است که افشا نشود

                                           زندگی واژه سختی است که معنا نشود

زندگی طعم خوش خواستن است                                     

                                                                                                                                                                                            چشم امید به او داشتن است

هر چه باشی نازنين، ايام خارت می کند            

خبر دادن که دیره ، خزون شده بهارت

گفتن سه روزه رفتی سفر واسه همیشه

گفتم دروغه هرگز باور من نمی شه

از سفرت به هیچکس چیزی نگفته بودی

من اومدم ولی حیف ، تو دیگه رفته بودی

رو شیشه اتاقت ، یه پارچه سیاه بود

صدای باد شبیه  ، صدای سرد آه بود

تو پارچه های مشکی ، شدم دوباره خیره

اسم تورو نوشتن ، یعنی که خیلی دیره

میگن که خودکشی بود ، میگن که خسته بودی

میگن روزای آخر خیلی شکسته بودی

از سفرت به هیچکس چیزی نگفته بودی

من اومدم ولی حیف ، تو دیگه رفته بودی

رو شیشه اتاقت ، یه پارچه سیاه بود

صدای باد شبیه  ، صدای سرد آه بود

تو پارچه های مشکی ، شدم دوباره خیره

اسم تورو نوشتن ، یعنی که خیلی دیره

خنده تلخ آدما همیشه از دلخوشی نیست        

گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست

گاهی دل اونقدر تنگ می شه که گریه هم کم میاره     

یه حرف خیلی ساده هم گاهی چقدر غم میاره

گرنیایی تا قیامت انتظارت می کشم

منت  عشق از نگاه پر شرابت می کشم

ناز چندین ساله چشم خمارت می کشم

تا نفس باقیست این جا انتظارت می کشم

حادثه

زن جوان : یواش تر برو من می ترسم،

مرد جوان : نه اینجوری خیلی بهتره،

زن جوان : خواهش می کنم من خیلی می ترسم ،

مرد جوان : خوب اما اول باید بگی دوستم داری،

زن جوان : دوست دارم.حالا میشه یواش تر برونی،

مرد جوان : مرا محکم بگیر،

زن جوان : خوب حالا میشه یواش تر برونی،

مرد جوان : باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بگذاری،

آخه نمی تونم راحت برونم اذیتم می کنه.

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود برخورد موتورسیکلت با ساختمان حادثه آفریید.در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد،یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت.

مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود،پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند،با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت وخواست تا آخرین بار دوست  دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند. 

در آسمان غم ، ستاره تب داره

یه ابر سرگردون ، ز غم نمی باره

سکوت یک کوچه ،حکایت درده

یه عابر خاموش ، با کوچه لج کرده

نگو خداحافظ عزیز بارانی

نگو بهاری نیست ، نگو زمستانی

          شمع خیال شب  ، نگو چه خاموشه

نگو سحر گم شد ، قصه فراموشه

غبار یه سوگند، یه خانه ی سرده

          یه ساعت کهنه ،  زمانه گم کرده

در امتداد درد ، پنجره ها بسته است

قناری قصه ، یه عمریه خسته است

نگو خداحافظ عزیز بارانی

نگو بهاری نیست ، نگو زمستانی

شمع خیال شب  ، نگو چه خاموشه

نگو سحر گم شد ، قصه فراموشه

در آسمان غم ، ستاره تب داره

یه ابر سرگردون ، ز غم نمی باره

سکوت یک کوچه ،حکایت درده

یه عابر خاموش ، با کوچه لج کرده

نگو خداحافظ عزیز بارانی

نگو بهاری نیست ، نگو زمستانی

                   شمع خیال شب  ، نگو چه خاموشه

نگو سحر گم شد ، قصه فراموشه

اون لحظه ای که عشق تو، تو خلوت دلم نشست

هزار هزار حباب نور ، در دل تاريکم شکست

تو فصل پاييز تنم ، دستات به ياريم نشست

برگای زردِ خشکم و به شاخه هام دوباره بست

سپيده ای و در منی ، لحظه به لحظه با منی

نزديک تر از من به منی ، تو خود من ، خود منی

نزديک تر از من به منی ، سپيده ای و در منی ، لحظه به لحظه با منی

شب گريه ی تلخ من و کسی به جز تو نَشِنيد

دست نوازش به سرم ، کسی به جز تو نکشيد

جز تو صبورانه کسی ، با من خسته تا نکرد

هيچ کسی مثل تو من و نشناخت و باورم نکرد

اون لحظه ای که عشق تو، تو خلوت دلم نشست

هزار هزار حباب نور ، در دل تاريکم شکست

تو فصل پاييز تنم ، دستات به ياريم نشست

برگای زردِ خشکم و به شاخه هام دوباره بست

سپيده ای و در منی ، لحظه به لحظه با منی

نزديک تر از من به منی ، تو خود من ، خود منی

نزديک تر از من به منی ، سپيده ای و در منی ، لحظه به لحظه با منی

چند جمله زیبا:

•        خوشبختی یک مقصد نیست که در جستجوی آن باشیم ، بلکه یک مسیر است.

ممکن است هم اکنون در این مسیر باشیم .پس نه در حسرت دیروز و نه در رویای فردا ، فقط برای امروز.

•  همیشه قبرستانی در قلبت برای خاکسپاری خطای دیگران بساز                                                  

زندگی

 غرق شدن در رودی است،که به دریا چه احسان خدا می ریزد.

زند گی

 رویش یک شاخه گل است،در کویری که در آن ترس سکونت دارد.

زندگی

دوستی من با توست،در جهانی که نه گل نه کبوتر دارد.

زندگی

باور یک گنجشک است ، به درختی که پر از برگ وگل است.

زندگی

صفحه یک تقویم است،که به اندازه سرسبزی دستان خداست.

زندگی

بارش باران دعاست،در دلی خشک که از عشق تهی است.

 زندگی

لحضه تردید من است،بین تنهایی وبودن با تو.

 زندگی

 واشدن لبخند است،وقت دیدار دو عاشق با هم.

آموخته ام

ثروتمند كسي نيست كه بيشترين هارا دارد،

بلكه كسي است كه به كمترين ها نياز دارد.

آموخته ام
دو نفر مي توانند با هم به يك نقطه نگاه كنند ولي آنرا متفاوت ببینند.

آموخته ام
كافي نيست فقط ديگران را ببخشيم ، بلكه گاهي خود را نيز بايد ببخشيم .

آموخته ام
كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي،

 در قلب كساني كه دوستشا ن داريم ايجاد كنيم،

اما سال ها طول مي كشدتا آن زخم ها را التيام بخشیم .

آموخته ام
كه دوستان خوب و واقعي ، جواهرات گرانبهايي هستند

كه به دست آوردن شان سخت و نگه داشتن شان سخت تر است .

آموخته ام

كه همه مي خواهند روي قله كوه شاد زندگي كنند ، اما تمام شادي ها وقتي رخ مي دهد كه در حال بالا رفتن از كوه هستند.

آموخته ام

 كه بايد به زمان مسلط باشم نه زير فرمان آن.

آموخته ام

هر سفر دور و درازي با برداشتن تنها يك گام آغاز ميشود.

آموخته ام

نگويم اي كاش آن كار را طور ديگري انجام داده بودم ،
بلكه بگويم بار ديگر آن را طور ديگري انجام خواهم داد.

آموخته ام

خطاهاي ديگران را مانند خطاهاي خويش تحمل كنم.

آموخته ام

كه مرد بزرگ به خود سخت ميگيرد و مرد كوچك به ديگران.

آموخته ام

كه دانش خود را به ديگران آموزش دهم و آموزش ديگران را بياموزم،

آموخته ام

كه بيش از آن كه مرا بفهمند ، ديگران را درك كنم.

آموخته ام

كه بيش از آن كه دوستم بدارند ، دوست بدارم.

آموخته ام

هميشه فردي خوشبين باقي بمانم. 

آموخته ام 

اگرچه از هر چيزي بهترينش را ندارم،

ولي از هر چه كه دارم ، بهترين استفاده را نمايم.

آموخته ام

لبخند ارزان ترين راهي است كه مي توان با آن نگاه را وسعت بخشيد.

آموخته ام 

آنچه امروز در دست دارم، ممكن است آرزويهاي فردايم باشد.

آموخته ام

زندگي مثل يك نقاشي است،

با اين تفاوت كه در آن از پاك كردن خبري نيست. 

آموخته ام

هيچ روزي از امروز با ارزش تر نيست

آموخته ام که :

 هميشه کسي هست که به ما احتياج دارد.

 هيچ وقت ،هيچ وقت ، قضاوت نکنم.

انسان هاي بزرگ هم اشتباه مي کنند.

هميشه ،هميشه بخندم.

هرگز نگذارم کسي عصبانيتم را ببيند.

به انسان ها مانند سکوي پرتاب نگاه نکنم.

هرگاه که ترسيده ام ، شکست خورده ام.

غرور انسان ها را هرگز نشکنم.

هرگز به کسي وابسته نباشم.

زمان زيادي نياز است تا من به آن شخصي تبديل شوم که آرزويش را دارم .

يا رفتارت را کنترل مي کني،يا رفتارت را کنترل مي کنند.

گاهي اوقات از کساني که انتظار دارم در هنگام شکست مرا ياري دهند،

سخت ترين ضربه را خواهم خورد.

گاهي اوقات حق دارم عصباني شوم اما اين حق را ندارم که ظالم و ستم کار باشم .

زندگي را از طبيعت بياموزم :

چون بيد متواضع باشم ، 

      چون سرو ، راست قامت،

              مثل صنوبر ، صبور ،

                     مثل بلوط،مقاوم ،

                            مثل رود ، روان ،

                                   مثل خورشيد،با سخاوت و

                                           مثل ابر،با كرامت باشم .

کاشکي ميشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

چقدر مثل بچه گي هام لالايي هاتو دوست دارم

سادگي هاتو دوست دارم خستگي هاتو دوست دارم

چادر نماز و زيرلب خدا خداتو دوست دارم

مــــــــــــــــــــادر

کاشکي رو طاقچه ی دلت آينه و شمعدون ميشدم

تو دشت ابري چشات يه قطره بارون ميشدم

کاشکي ميشد يه دشت گل برات لالايي بخونم

يه آسمون نرگس و ياس تو باغ دستات بشونم

مــــــــــــــــــــادر

بخواب که ميخوام تو چشات ستاره هامو بشمارم

پيشم بمون که تا ابد دنيا رو با تو دوست دارم

دنيا اگه خوب اگه بد با تو برام ديدنيه

باغ گلهاي اطلسي با تو برام چيدنيه

مــــــــــــــــــــادر

ای ساربان

با سلام خدمت دوستان عزیز.

ای ترانه با صدای آقای محسن نامجو خونده شده که بسیار دلنشینه . برای دانلود آهنگ اینجا کلیک نمایید.

ای ساربان ، ای کاروان ، لیلای من کجا می بری؟

                                                                                                                                                با بردن لیلای من ، جان و دل مرا می بری!

ای ساربان کجا می روی؟ لیلای من چرا می بری؟

در بستن پیمان ما ، تنها گواه ما شد خدا

                                                                                                                                                تا این جهان برپا بُوَد ، این عشق ما بماند به جا

ای ساربان کجا می روی؟ لیلای من چرا می بری؟

تمامی دینم به دنیای فانی،شراره عشقی که شد زندگانی

                                                                                                                                                به یاد یاری ، خوشا قطره اشکی ، به سوز عشقی خوشا زندگانی

همیشه خدایا ، محبت دلها ، به دلها بماند ، بسان دل ما

                                                                                                                                                که لیلی و مجنون فسانه شود، حکایت ما جاودانه شود

تو اکنون ز عشقم گریزانی، غمم را ز چشمم نمی خوانی

                                                                                                                                                                                                                                                از این غم چه حالم نمی دانی، .....

پس از تو نمونم برای خدا، تو مرگ دلم را ببین و برو

                                                                                                                                                چو طوفان سختی ز شاخه غم ، گل هستیَم را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی ، که در پای طوفان نشسته

                                                                                                                                                همه شاخه های وجودش ، ز خشم طبیعت شکسته

ای ساربان ، ای کاروان ، لیلای من کجا می بری؟

                                                                                                                                                با بردن لیلای من ، جان و دل مرا می بری!

ای ساربان کجا می روی؟ لیلای من چرا می بری؟

به كدامين جرم محكومي؟

صدايي مي آيد : به دنيا كه بيايي مجرمي !!

وقتي اين را مي شنوم ياد گريه ي پس از تولدم مي افتم....

شايد فلسفه اش اين بوده كه طلب بخشش مي كردم...

 تا از عرش به فرش نيفتم

اگر مي دانستم كه آدم ها وقتي بزرگ مي شوند،

 ديگران را كوچك مي كنند... عشق را مي فروشند...

  اعتقاداتشان را بر روي سستي بنا مي كنند،

احساساتشان را به حراج مي گذارند،

وانسانيت را مي فروشند هميشه دعا مي كردم،

 كه بزرگ نشم....

تا نترسم.

ما چو  ز دري ، پاي كشيديم، كشيديم

                امٌيد ز هركس كه بريديم، بريديم

     دل نيست كبوتر، كه چو برخاست نشيند

                           از گوشه بامي كه پريديم، پريديم.

من از اين پس به همه عشق جهان مي خندم،

 به هوس بازي اين بي خبران مي خندم،

من از آن روزي كه دلدارم رفت،

به غم و شادي اين ساده دلان مي خندم .  

(روزگار غالبا بهترين تصميم ها را در هم می شکند.)

تنها يک روز در سراسر حيات کافيست

نگاه از گذشته برگير و بر آن غم مخور، چرا که از دست رفته است

در غم آينده نيز مباش، چرا که هنوز فرا نرسيده است

زندگي را در همين لحظه بگذران

و آن را چنان زيبا بيافرين، که ارزش به ياد ماندن را داشته باشد.

دلم تنگ است ودل گیرم

  بسی غم در دلم آکنده و تنها و غمگینم

 نمی آیدکسی دیگر ، بگیرد دست سردم را میان دست گرم خود

 فشارد تا که شاید غم نخواهد تا مرا آزار دهد

 نمی آید کسی دیگر 

 بگوید حرفی از جنس گل اطلس به این تنها ، به این بی کس 

 به این زندانی پر بسته مانده در قفس 

نمی آید بگوید حرفی از جنس گل مهتاب به این تنها به این بی تاب

دلم تنگ است و دلگیرم خداوندا خداوندا 

بسی غم در دلم آکنده و تنها و غمگینم.

سيـب سـرخي را بـه من بخشيـد و رفـت،

عاقبـت بر عشـق مـن خنـديـد و رفـت.

اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد،

بـي مـرو‏ت گريـه ام را ديــد و رفـت.

چشـم از مـن كنـد و دل از مـن بريـد،

 حـال بيمـار مــرا فهـميــد و رفـت.

بـا غـم هجــرش مــدارا مـي كنـم،

 گـر چـه بر زخمــم نمك پاشيد و رفـت.

چرا وقتی که آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یک دنیا میشه
میره یک گوشه پنهون میشینه
اونجا رو مثل یه زندون میبینه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه
یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت می کنه
میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه
اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت می کنه