دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی 

                صدای غربت من را ،  ز احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین   

                ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

میان دوزخ عشقت ،  پریشان و گرفتارم 

                 چرا ای مرکب عشقم  ، چنین آهسته میرانی؟

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند 

                 به من آخر بگو ای دل ،چرا امشب پریشانی  ؟

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل

                 درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن  

                  چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

من ، با یه دنیا خاطر تو، تو به من گفتی برو

                                من ، چه جوری جدا شم از تو؟!....

من می خوام از دنیا برم، تو ، می گی تنهایی برو

   من میمیرم جدا شم از تو

من ، با دلی خون از غم تو ، چی میشه بمونی با من؟

                                نگو شرم می کنم از تو

من با خودم می گم دل تو ، چرا بد می کنه بامن؟

                                باشه دل می کنم از تو

رفتم از شهر خدا ، ستاره چیدم واسه تو

                                تو ستارمو سوزوندی ، آخرش گفتی برو

آی دلت بسوزه بی رحم،تو اسیر دلتی

                                کاش می دونستی عزیزم، اون ستاره خودتی

تو سوزوندی خودتو ، با خودت منم سوزوندی

                                 کاشکی دل نداشتی و جاش ، توی قلب من می موندی

تو سوزوندی خودتو ، با خودت منم سوزوندی

                                 کاشکی دل نداشتی و جاش ، توی قلب من می موندی

من....

به تو گفتم قبل رفتنت اگه ، نباشی یک روز 

                                                          کاری با دنیا ندارم

به تو گفتم خودمو می کشم و پر می زنم تو آسمونا

                             بگو گفتم یا نگفتم

به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات

                                                          چشاتم تنهام گذاشتن

 حالا من موندم و اشک و بغض و آه و عکس پاره ی تو و من

                                                          بگو گفتم یا نگفتم

مگه بهت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره

          حالا روزگار من بعد سفر کردن تو ، طناب داره

تیغ و میکشم رورگ هام ، می پاشه خونم رو عکسات

              نتونست سدی بسازه، رنگ چشمات، سیل اشکات

به تو گفتم قبل رفتنت اگه ، نباشی یک روز 

                                                          کاری با دنیا ندارم

به تو گفتم خودمو می کشم و پر می زنم تو آسمونا

                             بگو گفتم یا نگفتم

به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات

                                                          چشاتم تنهام گذاشتن

 حالا من موندم و اشک و بغض و آه و عکس پاره ی تو و من

                                                          بگو گفتم یا نگفتم

مگه بهت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره

حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره

دیگه جون نداره دستام ، آخر قصه رسیده

                   عطر تو مثل نفس بود ، واسه این نفس بریده

طنز محکمه الهی

سلام .متن طنز محکمه الهی رو که از سروده های آقای خلیل جوادی هست، رو براتون گذاشتم . حتماً همگی حداقل یه باز شنیدینش.برای دانلود شعر با صدای خود آقای جوادی، می تونین اینجا کلیک کنید.خوشحال می شم نظراتتونو ببینم.

یه شب که من حسابی خسته بودم                 

همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد

                                    یــه دفعـه مثل مرده ها خوابم برد

تــو خواب دیدم محشر کــبری شده                       

محکـمــة الهــــی بــر پــــا شـــده

خـــدا نشستـه، مــردم از مــرد و زن

                                    ردیف ردیف مقــابلش واستــــادن

چرتکه گذاشتــه و حساب می کنـه 

                                    به بنده هاش عتاب خطاب می کنـه

میگه چـرا این همــه لج می کنیـد  

                                    راهتــونو بـی خـودی کج مـی کنیـد

آیــــه فرستـادم کــه آدم بشیـــد           

                                    بــا دلخوشـی کنــار هـم جـم بشید

دلای غــم گرفتــه رو شــ­­ــاد کنیــد       

بـا فکــرتـون دنیــــا رو آبــاد کنیـد

عقــل دادم بـریـــد تــدبـّر کـنیــد

                                    نـه اینکه جای عقلو کــاه پر کنیـد

مــن بهتون چقد مـــاشالاّ گفتــم              

نیـــــــافریـده بــاریکــلاّ گفتـــم

من که هـواتونو همیشـه داشتـــم   

                                    حتی یه لحظــه گشنه تون نذاشتـم

امــــا شمـا بازی نکــرده باختیـــد

                                    نشـستیـد و خــــدای جعلی ساختیـد

هـر کـدوم از شما خودش خدا شـــد

                                    از مــــا و آیــه های مـا جـدا شــــد

یه جو زمین و این همه شلوغـــی؟

                                    این همه دیــن و مذهب دروغـــی؟

حقیقتـاً شماهـــا خیـلی پستـیـن

                                    خــر نبـاشیـن گـــاوو نمـی پرستین

از تـوی جـم یکــی بـُلن شد ایستاد

                                    بُـلن بـُلن هــی صلـــــوات فرستـاد

از اون قیافه هــای حق به جانب

                                    هم از خودی شاکی هم از عجانب

*از اون قیافه هــای پـشـم و پـیـلـی

                                    *از اون اعُجـوبـه هـای چـرب و چـیـلی

گف چــرا هیشکی روسری سرش نیست

                                    پس چـرا هیشکی پیش همسرش نیست

چــرا زنـا ایـــن جـــوری بد لبــاسن

                                    مــردای غیـــــرتــی کجــا پلاسـن؟

خــدا بهش گف بتمـرگ حرف نــزن

                                    اینجا کـــه فرقی نـدارن مــــرد و زن

یــارو کِنِف شــد ولــی از رو نــرفت

                                    حرف خـدا از گـوش اون تو نـرفـت

چشاش مـی چرخه نمی دونم چشــه           

                                    آهان می خواد یواشکی جیم بشــه

دید یـــه کمی سرش شلوغـــه خـدا

                                    یواش یواش شـد از جماعت جـــدا

بــا شکمـی شبیـــه بشکــة نفت  

                                    یهو سرش رو پایین انـداخت و رفت

قــراولا چـــن تــا بهش ایس دادن           

                                    یــارو وا نستاد تـا جلوش واستـادن

فوری در آورد واسه شون چک کشید 

                                    گف ببرید وصول کنیـد خوش بشیـد

دلــــم بـــــرای حــوریـا لـک زده

                                    دیـر بــرســم یکــی دیگـه تـک زده

اگــــر نرم حوریــــه دلگیر میشــــه

                                    تو رو خــــدا بذار برم دیر میشـــــه

قراول حضــرت حــق دمش گــــرم

                                    بـا رشـــوه ی خیلی کلـون نشد نـرم

گـــوشای یــارو رو گرف تو دستـش

                                    کشون کشون برد و یه جایـی بستش

رشوه ی حاجــی رو ضمیمــه کــردن

                                    تـوی جهنـم اونــو بیمــه کـــردن

حاجیــه داش بـُلن بُـلن غر مـــی زد

                                    داش روی اعصـابـــــا تلنگر مــــی زد

خدا بهش گف دیگه بس کن حاجـی

                                    یه خورده هم حبس نفس کــن حـاجـی

ایـن همــــه آدم رو معــطّل نکـن           

                                    بگیـر بشین این قــــده کل کل نکــن

یـــه عا لمه نامــه داریـم نخــونده           

                                    تـــــازه ، هنوز کُرات دیگــــه مـونده

نامــه ی تـو پر از کـــارای زشتـــــه

                                    کی به تو گفتـه جات توی بهشتــــه ؟

بهش جـــــای آدمــای بـاحالـــــه

                                    ولت کنـــــم بری بهش ؟ محالـــــه

یادتــــه کـه چقد ریا می کـــــردی

                                    بنده هــای مـــــارو سیـا مـــی کردی

تا یـــه نفر دور و بــرت مـی دیــــدی

                                    چقد ولا الضّــــا لّینـو مـی کشیـــدی

این همه که روضه و نوحــه خونـدی

                                    یه لقمه نون دست کسی رسـونـــدی؟

خیال می کردی ما حواسمــون نیس 

                                    نظم نظام هستی کشکـی کشکی س؟

هر کـــــاری کـردی بچــه هـا نوشتن

                                    می خوای برو خـودت ببین تـــو زونکن

خلاصـــه ، وقتی یـارو فهمید اینـــه

                                    بـــــازم دُرُس نمـی تونس بشینــــه

کاسه ی صبرش یه دفـه سر می رف  

                                    تـــا فرصـتی گیر می آورد در می رف

قیـامتـه اینجـــا عجـب جـــــاییــه

                                    جــون شمــــا خیلـی تمـاشـــاییــه

از یــــه طرف کلــی کشیش آوردن

                                    کشون کشون همـه رو پیش آوردن

گفتـم اینـــــارو کـــــه قطار کردن

                                    بیچـــــاره ها مگـــه چیکار کــردن؟

مأ موره گف میگم بهت مــن الان

                                    مفسد فی الارض کــه میگن همین هان

گفت: اینـــــا بهش فروشی کـردن

                                    بـــی پـدرا خــــــدارو جوشی کــردن

بنـــــام دین حسابی خــوردن اینها           

                                    کـــفر خـــــــدارو در آوردن اینهــــا

بد جــوری ژاندارکو اینـــا چزونـدن

                                    زنــده تـوی آتیش اونـــو سوزوندن

روی زمین خـــدایی پیشــه کــردن

                                    خون گالیلـــه رو تو شیشــه کــردن

اگــــه بهش بگی کُلاتــو صاف کن

                                    بهت میگـــه بشین و اعتـراف کــن

همیشـــه در حــال نظاره بــــودن           

                                    شما بگـــــو اینا چی کــــاره بـودن؟

خیام اومد یه بطری ام تــو دستش

                                    رفت و یه گوشــه یی گرف نشستش

حــــاجی بُـلن شد با صـدای محکم

                                    گف : ایـن آقـــا بـاید بــره جهنـــم

خدا بهش گف تـــو دخـا لت نکــن

                                    بــــه اهـل معرفت جسارت نکـــن

بگــــو چرا بـــه خون این هلاکـــی

                                    این کـــه نه مدعی داره نـــه شاکـی

نــه گـرد و خاک کــرده و نـه هیاهـو

                                    نــــه عربده کشیده و نـــه چاقــــو

نـــه مال این نــــه مال اونـو برده

                                    فقط عـــرق خــــریده رفتـــه خورده

آدم خوبیـه هـــــــواشو داشتــــم

                                    اینجا خــــودم براش شراب گذاشتـم

یهــــو شنیــــدم ایس خبردار دادن

                                    نشستـه ها بُــلن شـدن واستـــادن

حضرت اسرافیل از اونــــور اومد

                                    رف روی چـــار پایــه و چــن تا صـــور زد

دیــــدم دارن تخت روون میــــارن

                                    فرشتـــه هــــا رو دوششــون میـــارن

مونده بودم کــه این کیـــه خدایا

                                    تـــو محشـر این کــارا چیـــــه خدایـــا

فِک می کنید داخل اون تخ کی بود

                                    الان میگم ،یـه لحظه ، اسمش چی بـود؟

اون که تو دنیا مثل توپ صدا کـرد

                                    همون کــــه این لامپــارو اختـرا کــــرد

همونکه کاراش عالی بود اون دیگه

                                    بگید بــابــا ، تومــــاس ادیسون دیگـه

خــدا بهش گف دیگـــه پایین نیـا

                                    یـــــه راس بـــــرو بهش پیش انبیـــا

وقت و تلف نکن تــوماس زود برو 

                                    بــه هـر وسیلــه ای اگـــــر بود بــــرو

از روی پل نری یـــه وخ مـی افتــی

                                    مـیگــم هــــوایی ببرنـــد و مفتـــــی

باز حاجــی ساکت نتونس بشینـــه 

                                    گفت کـــه : مفهــــوم عدالت اینـــه؟

توماس ادیسون کــه مسلمون نبود   

                                    ایـن بـابـا اهل دیــن و ایمــــون نبــود

نــه روضه رفته بود نــه پـای منبر  

                                    نــه شمـر می دونس چیـه نــــه خـنجــر

یــه رکعت ام نماز شب نخــونـده              

      با سیم میماش شب رو به صُب رسونده

حرفــای یارو کــه بـــه اینجا رسید

                                    خـــدا یه آهـــی از تــــــه دل کشیـــد

حضرت حق خــودش رو جابجا کرد           

                                    یــــــه کم به این حاجی نیگا نیگا کـرد

از اون نگـاههـای عـاقل انـدر ـــــ

                                    [ سفیه ] شــــــو بـاید بیــارم ایـن ور

با اینکه خیلی خیلی خستـه هم بود   

                                    خطاب بــــه بنده هاش دوبـاره فرمـــود

شمـــا عجب کلّـــه خرایی هستید 

                                    بـــابــا عجب جـــــونـورایـی هستیـــد

شمر اگه بود آدولف هیتلــرم بود     

                                    خـنجــر اگـــــر بــود روو ِلــوِرم بـود

حیفه کــــه آدم خودشو پیر کنــه 

                                    و ســـوزنش فقط یــــه جـــا گیر کنــه

میگیـد تومـاس من مسلمـون نبـود

                                    اهل نمــاز و دیـن و ایمــــون نبــــود

اولاً از کجا میگیــد ایـن حرفــــو ؟

                                    در بیــــارید کـلّــة زیــــر بـــرفـــو

اون منــو بهتـر از شمـا شنـاختـه

                                    دلیلشـم این چیزایــی کــــه ساختـــه

درسـتـــه گفتـه ام عبـادت کنیــد

                                    نگفتــــــه ام به خلـق خدمت کنیـد؟

تومـاس نه بُم ساخته نه جنگ کرده

                                    دنیـــارو هم کلـّـــی قشنگ کــــــرده

من یـــه چراغ کــه بیشتـر نداشتـم          

                                    اونم تـــو آسمونـا کــــار گذاشتـــم

توماس تو هر اتاق چراغ روشن کرد

                                    نمیدونید چقــــد کمک به مــن کـرد

تو دنیـا هیچـکی بـی چـراغ نبوده

                                    یا اگـرم بـوده ، تــــو بــاغ نبــوده

خــدا بـرای حاجـــــی آتش افــروخت

                                    دروغ چرا یـــه کم براش دلــم سوخت

طفلی تــو باورش چــــه قصرا ساخته

                                    اما بـــه اینجا کـــــه رسیده باختــــه

یکی میاد یــــه هاله ایی بــاهاشـــه

                                    چقـــد بهش میـــاد فرشتـــه باشـــه

اومد رسید و دست گذاش رو دوشــم

                                    دهـــانشـــــو آوُرد کنــــار گـوشـــم

گف:تو کــه کلّه ات پرِ قورمـه سبزیست

                                    وقتی نمــی فهمی، بپرســی بــد نیست

اونکـــه نشستـه یک مقــام والاست           

                                    متــرجمـــه ، رفیق حق تعالـــی ست

خـودِ خــــدا نیست ، نمـاینده شـــــه

                                    مــــورد اعتماده شـــه بنــده شـــــه

خــــدای لم یلد کــــه دیدنــی نیس

                                    صــــداش با این گوشـا شنیدنی نیس

شمــــا زمینیـــا همــش همینیـــد

                                    اونــــورِ میـــزی رو خـــــدا مـی بینیـد

همینجوری می خواس بلن شه نم نم

                                    گف : کـــه پاشو، بـاید بــری جهنــــم

وقتـی دیـدم منم گــــرفتار شــــدم

                                    داد کشیــدم یــــه دفعـه بیدار شدم

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوح سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

 خداحافظ ای شعر شب های روشن

 خداحافظ ای قصه عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

 تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

 تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم، اگر شب شکسته

 تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

 به دل می سپارم تو را تا نمیرد

 اگر چشمه واژه از غم نخشکد

 اگر روزگار این صدا را نگیرد

 خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

 اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نو بهار همیشه

 خداحافظ ای نو بهار همیشه

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك كوير مي كرد.

كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعا ها قبل پائين آمدن دستها مستجاب مي شدند.

كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشنا تر بود.

كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را به دست خزان نمي سپرد.

كاش در قاموس غصه ها ، شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي شد.

كاش مرگ معناي عاطفه را مي فهميد

كاش كاش كاش

دير گاهيست كه تنها شده ام                      قصه غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است                   بازهم قسمت غم ها شده ام
دگر آيينه ز من بي خبر است                     كه اسير شب يلدا شده ام
من كه بي تاب شقايق بودم                       همدم سردي يخ ها شده ام
كاش چشمان مرا خاك كنيد                      تا نبينم كه چه تنها شده ام

تنها آن به کمال رسیده است که قادر به بخشیدن است،

زیرا تنها او ازعشق آکنده است.

عشق برآمده از سرِ نیاز را نمی توان عشق نامید،

بلکه نیازاست و نیاز را چگونه توان جای گرفتن در پایه ی عشق است؟!...

عشق ،تنعم است وسرشاربودن،

عشق یعنی چندان مالامال ازحیاتی که درمانده ای آن را چه کنی،

پس درخانه ی دلت رابرهمگان می گشایی و قسمتش می کنی؟!....

گفتی از ياد تو می رم

نه عزيزم مگه می شه؟

به جا چشمام قلبم اما

پيش توست تا هميشه!...

فاصله بين من وتو تا کجا دنباله داره؟

قسمت اين بود که جدا بمونيم تا هميشه

روز موعود مطمئن باش که زيادم دور نيست

من کنار تو و تو مال منی تا هميشه

نمی دونم که کجا و با که هستی !؟ نمی خوامم که بدونم

با تو من خونه ای ساختم توی قلبم تا هميشه

مگه تو نخواستی قول من وتو بمونه پا برجا

من که موندم ولی از تو خبری پيدا نمی شه!!!

يه روزی ، يه وقت ، يه جايی ، چشم من می افته تو چشمای تو

اما اين همون خياله که با من هست تا هميشه

نمی خوام که نا اميدی بشينه تو قلب خسته ام

چه ديدی خدا رو شايد بشی مال من هميشه!....

روز موعود مطمئن باش که زيادم دور نيست

من کنار تو و تو مال منی تا هميشه

کنار هر قطره اشکم هزار خاطره دفنه

                              اینقد خاطره داری که گویی قد یک قرنه

گلو می سوزه از عشقت.عشقی که مثل زهره

                              ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره

درسته با منی اما ، به این بودن نیازارم

                              تو که حتی با چشماتم نمی گی آه! دوست دارم

اگه گفتی دوست دارم ، فقط بازی لبهات بود

                              وگرنه رنگ خودخواهی ، نشسته توی چشمات بود

هرچی عشقه توی دنیا من می خواستم مال ما شه

                              اما تو هیچوقت نذاشتی بینمون غصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه با تو همخونه می مونم

                              نمی دونستم نمی شه، آخه بی تو نمی تونم

گله می کنم من از تو ، از تو که این همه بی رحمی

                              هزار بار مُردم از عشقت ، توکه هیچ وقت نمی فهمی

چشام همزاد اشک و خون ، دلم همسایه آهه

                              زمونه گرگ وعشق تو شبیه مکر روباهه

شدم چوبان ساده لوح، کنار گله انسان

                              چه رسمی داره این گله، سر چنگال گرگ دعواست

تو اینقد خواستنی هستی ،که این گله نمی فهمه

                              اگه لبخند به لب داری، دلت از سنگ و بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق ، حیله ی تو رو رو کرد

                              نفرین به دل ساده که به چنگال تو خو کرد

هرچی عشقه توی دنیا من می خواستم مال ما شه

                              اما تو هیچوقت نذاشتی بینمون غصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه با تو همخونه می مونم

                              نمی دونستم نمی شه، آخه بی تو نمی تونم

گله می کنم من از تو ، از تو که این همه بی رحمی

                              هزار بار مُردم از عشقت ، توکه هیچ وقت نمی فهمی

هرچی عشقه توی دنیا....

نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو؟

نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگیمو؟

چرا تو اول قصه همه دوسم می دارن؟

وسط قصه می شه سر به سر من می زارن؟

تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می زارن؟

می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم!

می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم!

تا با یه نیش زبون بِتَََرکه و خراب بشه!

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه!

می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی!

می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی!

می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم

ولی با این همه حزفا بازمنم مثل اونا

یه دروغگو می شم ،همیشه ورد زبونان

یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم؟

با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم؟

من باید از چی بفهم چه کسی دوسم داره؟

توی دنیا اصلاً عشق واقعی وجود داره؟!...

تو نباشی چشام برات گریونه ، دنیا برام بدون تو زندونه

دستات اگه دستامو تنها بذاره ، شب و روزم لحظه ای آروم نداره

تو که بارون تو چشامو می بینی ، لحظه لحظه هارو کنارم می شینی

تو که مثل بارون آرومم می کنی ، تو نباشی دل منو خون می کنی

جز تو هیچ کسی و درد عاشقی و غصه های من و

خنده های من و لحظه های من و گریه های منو ندیده و نشنیده و

وقتی تو نیستی من می شم بین این آدما مثل یک غریبه و

تو همهمه ها گم می شم دنبال تو دنبال تو.....

توروخدا گریه نکن به خاطر منم شده

بذار خیال کنم دلت راضی به رفتنم شده

گریه کنی نمی تونم اشکات و طاقت بیارم

فدای چشمات خانومی ،آخ که چقد دوست دارم!

می رم ولی پیش چشات ،عشقمون و جا می ذارم

دلم می خواد نرم ولی ، روی دلم پا می زارم

تو می خوای نرم ولی،  مثل منی پر غرور

مرگ منه وقتی برم ، از پیش تو یه جای دور...

خط بکش رو خاطره هام ، عکسام و پاره کن نبین

من که برای عشقمون کهنه شدم ای نازنین!...

دست بکش رو آسمونا ستاره ی تازه بچین

من چه کنم بی عشق تو، وقتی شدم تنها ترین؟!...

من از خدا می خوام کمک کنه فراموشم کنی

منم خوشم که تا ابد عروسک خیالمی

مهربانم، ای خوب!

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که.... شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند،هرکجایی هستی ، به سلامت باشی

ودلت همواره،محو شادی و تبسم باشد....

مهربانم! این بار، یاد قلبت باشد،

یک نفر هست که با تو، به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت، هر صبح ، گونه سبز اقاقی ها را از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید به شب معجزه و آبی فردا برسی....  

نازنین آمد و دستی به دل ما   زد   و   رفت
                              پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
 کنج تنهایی ما را به خیالــــی خوش کرد
                                خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
 درد   بی عشقی مــــا دید و دریغش آمد 
                                 آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد 
                               که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانــــی ام اندیشه نکرد 
                               چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایــــــا که ز دیوانه ی خود یاد کند 
                                آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
 سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش 
                               عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

اگر کسی دلت رو شکست برای انتقام عجله نکن

 خداوند بدترين مجازات رو برای او در نظر گرفته است.

دوست داشتن همیشه به گفتن نیست. گاهی سکوت است و نگاه

نه در جایت بمان نه در حالت  بمان .

همیشه روحیه مهاجر  داشته باش ، از جایی که هستی به جایی که می توانی باشی

یاد گرفتم که :

    با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.

    با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند.

    از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .

    تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم

یاد با آنکه سر کوی توام منزل بود                                                                                                            دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک                                                                بر زبان بود مرا   آنچه تو   را   در   دل بود

دل چو از پیر خرد نقل معانی می کرد                                                                                                عشق می گفت به شرح آنچه  برو مشکل بود

آه از آن جور تطاول که درین  دامگه است                                                                        آه از این سور و نیازی که در آن محفل بود

در    دلم بود که بی دوست نباشم هرگز                                                                                                  چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم                                                                                                      خم می دیدم خون در  دل و پا در  گل بود

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق                                                                                                    مفتی عقل درین  مساله لا یعقل بود

زاستی خاتم فیروزه بواسحاقی                                                                                                                                    خوش درخشید ولی دولت  مستغجل بود

دیدی آن قهقهه کبک  خرامان حافظ                                                                                                      که ز سر پنجه شاهین قضا غافل بود

تو زندگی بارون نباش که همه فکر کنن خودتو با منت به  شیشه می کوبی ،

ابر باش تا همه منتظر باشند که بباری

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست امتحان ریشه هاست

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست.

زندگی چون پیچکی است انتهایش می رسد پیش خدا ....

سر خود  را مزن اينگونه به سنگ

دل ديوانه تنها  دل تنگ
منشين در پس اين بهت گران

مدران جامه جان را مدران
مكن اي خسته دراين بغض درنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ
پيش اين سنگ دلان قدر دل و سنگ يكي است
قيل وقال زغن و بانگ شباهنگ يكي است
ديدي آن را كه تو خواندي به جهان يارترين
سينه را ساختي از عشقش سرشارترين
آنكه ميگفت منم بهر تو غمخوارترين
چه دلآزارترين شد،دلآزارترين
نه همين سردي و بيگانگي از حد گذراند
نه همين در غمت اينگونه نشاند
باتو چون دشمن دارد سر جنگ
دل ديوانه تنها دل تنگ
ناله از درد مكن
اتشي راكه در آن زيسته اي سرد مكن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازين عشقُ سرافراز بمان
راه عشق است كه هموار شود از خون رنگ
دل ديوانه تنها دل تنگ

آسمان هم باشی بغلت خواهم کرد

فکر گستردگی واژه نباش

همه در گوشه تنهايی من جا دارند

از روز گذر کن بیا که برای شب مهتاب باشیم
از دیار پری های همان شهر غربت بیا تا رها باشیم
این ترانه لالایی است بیا در آغوش من بیا که عاشق باشیم
اینجا دور از زندان است
دستهایم تو را می خواهند
بیا که آزاد باشیم
بیا تا با بودنمان برای دل های سرد
امید باشیم
بیا پرواز کنیم از خندق مرگ گذر کنیم
به سوی ستاره خوشبختی رویم
بیا باشیم بیا برای هم باشیم

روزگاريست در اين کوچه گرفتار توام    

                                باخبر باش که من عاشق ديدار توام

گفته بودی که طبيب دل بيماری پس     

                                طبيب دل من باش که بيمار توام

افسوس...آن زمان که باید دوست  بداریم کوتاهی میکنیم،

آن زمان که دوستمان مي دارند   لج بازی میکنیم

و بعد برای آنچه از دست رفته آه میکشیم

گمان مبر که مسیر عشق در داشتن توست . عاشق باش

ارزش عاشقی را که دریافتی عشق تو را هدایت می کند ....(جبران خلیل جبران)

آدم ابله و خودبین به منش می نازد

ای که دور از من و در قلب منی ،

باخبر باش که دنیای منی.

شادی ات شادی من ، غم تو غصه من ،

 قلب من خانه تو ، خانه ات قبله من

دوست داشتن کسی که سزاوار دوست داشتن نیست ، اصراف محبت است

سرگذشت غم هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت که از کرده پشیمانم کرد

خدایا چون غمگین شوم تو همه چیز منی و چون محروم گردم امید وآرزویم تویی و هرچه از دست من رود پیش تو باقیست .

                                                دوستت دارم

نمی دانم چرا رفتی؟نمی دانم چرا...؟ شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ، نمی دانم کجا تا کِی برای چه ، ولی رفتی ...... چرا؟ آنهم نمی دانم.

وقتي بارون مي باره خيلي ها چتر هاشون رو باز مي كنن كه خيس نشن، خيلي ها از گلي و خيس شدن لباس هاشون گله مي كنند ...

اما يه نگاه به اين جاده هاي خاكي بكنيد؛ فقط يه نم بارون لازم دارن تا سفت و محكم و صاف صاف بشن. تاديگه گرد و خاك نكنن ...

دلاي خيلي از ما ها هم فقط يه نم لازم داره يه نم ...

وقتي بارون مي باره……..

براي سلام ، براي ديدن ، براي خنديدن ،  براي بخشيدن ، براي دوست داشتن ، فردا خيلي دير است.

 براي زنده بودن ، زندگي كردن ، براي جاودانه شدن، فردا خيلي دير است

فردا ،هرگز ، هرگز نخواهد آمد. فردا هرگز نخواهد آمد .

كاش بدانند مردم  ،كسي كه امروزش را از دست دهد به بهانه فردا ، فردا را نخواهد يافت .

امروز فردايي است كه ديروز منتظرش بوديم . باز هم منتظري !!

هيچ كس بر در اين خانه نخواهد كوبيد

برخيز

اگر دنيای ما سنگ است                     بدان سنگينی سنگ هم قشنگ است

اگر دنيای ما دنيای درد است                بدان عاشق شدن از بهر رنج است

اگر عاشق شدن پس يک گناه است           دل عاشق شکستن صد گناه است

You have to live moment to moment,

You have to live each moment as if it is the last Moment.

 So don't waste it in quarreling,

 In nagging or in fighting.

Perhaps you will not find the next moment even

For an apology.

از لحظه به لحظه زندگي كردن گريزي نيست.بايد هر لحظه

را چنان زندگي كني كه گويي واپسين لحظه است.

پس وقت را در جدل، گلايه و نزاع تلف نكن.

شايد لحظه بعد حتي براي پوزش طلبي در دست تو نباشد.

اوشو

اگه ديدي بغض كردي ، ولي دليل گريه كردن پيدا نمي كني ،‌اگه دنبال جايي مي گشتي كه داد بزني. . .
بدون كه دل خدا برات تنگ شده ،

مي خواد صداش كني ......

در اين دنيا كه مردانش عصا از كور مي دزدند...

بزرگترین افسوس زندگی آدمی آنست که می خواهد ولی نمی تواند

و به یاد می آورد زمانی را که می توانست ، اما نمی خواست.

به قلم فریبا داوودی مهاجر : فرزانه ۱۷ ساله قربانی خشونت خانگی می شود و زهرا بنی یعقوب قربانی خشونت اجتماعی که هر دو ناشی از ‏فر هنک مسلط مرد سالاری در فضای عمومی ایران امروز است. فرزانه برای حفظ آبروی پدر و زهرا بنی ‏یعقوب برای حفظ آبرو و ناموس مردان جامعه جانشان حراج می شود. ‏اینها، نمونه هایی از نفوذ تفکری هستند که که به خود اجاره می دهد با زن، “هر طور که می پسندد” رفتار نماید و ‏برای اصلاح وی در جامعه و در خانه نیز، در صورت لزوم از مجازات مرگ - آن هم بدون محاکمه - استفاده ‏کند. مجازات خود سرانه ای که بعد از اعمال هم شامل پیگیری قانونی و حکم عادلانه نمی شود. و به همین دلیل ‏هر روز بیش از پیش گسترش یافته و به شکل یک حق برای مردان در می آید. ‏

پدر فرزانه به خود حق می دهد فراتر از قانون را در داد گاه خانواده محاکمه کند و بدون دفاع او را به مرگ ‏محکوم کند. دختر جوانی که داماد خانواده به اعتراف پدر او را دزدیده و ده روز او را پنهان کرده است و به دلیل ‏عشق یک مرد دیگر از مدرسه محروم می شود. هر روز تحقیر را تحمل میکند، کتک می خورد و در نهایت به ‏جای داماد که باید به مراجع قانونی معرفی شود در رختخواب خفه می شود. ‏

زهرا نیز به وسیله یک مامور امر به معروف و نهی از منکر به دلیل راه رفتن با یک پسر که “گناه” و است ‏روانه باز داشتگاه شده و دو روز بعد جنازه اش تحویل خانواده داده میشود. ‏

امروز خشونت علیه دختران و زنان جامعه ما و حتی مردانی که از برابری دفاع می کنند آرام و بی صدا در سایه ‏قانون و تبلیغات و اراده آقایانی که زن را مطیع و بی اراده می خواهند اعمال می شود و فضای امنیتی به فعالان ‏زن و مرد اجازه نمی دهد تا آنچنان که باید علیه این خشونت و قوانین و رویه جاری عکس العمل را نشان دهند. ‏سایت هایشان را فیلتر می کنند. سازمان هایشان را می بندند. اگر با رسانه های خارجی مصاحبه کنند آنها را ‏آمریکایی و وابسته و مزدور می خوانند و با ارعاب و پرونده های مفتوح و باز جویی فعالیت آنها را کند می کنند. ‏
تهاجم آنچنان ادامه می یابد که امام جمعه “متدین” مشهد، مردی که باید از تهمت و اقترا بپر هیزد، زنانی را که ‏علیه این خشونت ها و تبعیض ها فعالیت می کنند “هرزه” می خواند. هرزه هایی که عامل استکبار هستند. ‏

زمانی که افرادی چون آقای علم الهدی چنین اظهار نظر هایی می کنند از قضات، ضابطان قضایی ، داد گاهها و ‏صدا و سیما و مردمی که پای این منبر ها می نشینند چه انتظاری می توان داشت. ‏

داستان فرزانه و زهرا یک اتفاق نیست، یک داستان دنباله دار که مقدمه اش [] و شاید ‏بیشتر که هر روز به یک شکلی تکرار می شود و قربانی دیگر برای این تشنه سیراب شدنی هدیه می برد. ‏

امروز منزلت اجتماعی زنان به بهانه رنگ و اندازه و مدل لباسها واندیشه و نگاهشان به خود و جامعه زیر پا می ‏رود و توهین وتحقیر در سایه حفظ مصلحت نظام به امری روز مره تبدیل شده است تا جایی که با اتهام هرزگی از ‏سوی یک روحانی آنهم در تریبون نماز جمعه رو برو می شوند.‏

این روحانی، حتی طبق قانون مجازات اسلامی، به خاطر نسبت دادن ناروای فسق به دیگران، مر تکب عمل ‏مجرمانه شده و قابل تعقیب قضایی در دادگاه ویژه روحانیت است. اما در کمال تاسف، توهین هایی از این دست با ‏عکس العمل به موقع افراد و ساز مان هایی که در زمان انتخابت و مانیفست های مختلفشان از حقوق زن صحبت ‏می کنند روبه رو نمی شود. ‏

این افراد و گرو هها که در چنین شرایط حساسی حمایت خود را از فعالان زن دریغ می کنند، چگونه انتظار دارند ‏زنان آنها را باور و به آنها اعتماد کنند؟
این مقاله خانم داودی مهاجر اشاره به این سه خبر دارد :
پدر دخترش را که مور تجاوز قرار گرفته بود ، کشت
.دستور نبش قبر دختری که در بازداشتگاه منکرات همدان فوت کرد صادر شد.
.امام جمعه مشهد زنان عضو کمپین یک میلیون امضا را هرزه و خودفروخته خواند

آینده ما کجا خواهد بود؟

وقتی به دنیا اومدی فقط تو گریه می کردی و بقیه می خندیدن طوری زندگی کن که وقتی از دنیا میری تو بخندی و دیگران گریه کنن

محبت را از درخت بیاموز که سایه از سر هیزم شکن هم بر نمی دارد.

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

در نگاه کسانی که پرواز را نمی فهمند ، هر چه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد

خیلی سخته که بخواي با آب خوردن بغضت رو بفرستي پايين ، اما يه دفعه اشک از چشات جاري بشه ...

خيلي سخته که کسي رو دوست داشته باشي،اما ندونه ...

خيلي سخته که دوسش داشته باشي ، اما نتوني باهاش بموني ...

خيلي سخته که ازت بپرسه : حاضري باهام بموني ؟ و تو

با اينکه آرزويي جز اين نداري ، فقط بخاطر خودش مجبور باشي بگي : نه ...

خيلي سخته که عزيزترين کَسِت ازت بخواد فراموشش کني ...

هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي که ماه را بر لبانت مي نشاند