چگونه بگويم

سلام دوستان حرف دل چندتا کوچولو با خدا رو براتون گذاشتم بخونین و لذت ببرین

سوگند را ساختیم تا سوگند یاد کنیم که عاشق بمانیم .... با سوگند شروع می کنیم ، با امید ادامه می دهیم و آرزو داریم با وصال ختم شود .... سوگند می خوریم به زیبایی عشق پاک که دل از هم نگیریم ، که لحظه ای از یاد یکدیگر غافل نشویم ، که برای هم باشیم و به یاد هم ، که دوست داشتن را از یاد نبرده و با آمدن هر سپیده و شروع هر روز به یاد یکدیگر چشم به جهان بگشاییم .... و در آخر سوگند به عشق که در غم و شادی با هم باشیم و شریک هم ...

بس که دیوار دلم کوتاه است ، هرکه از کوچه  ای تنهایی من می گذرد  به هوای

  هوسی هم که شده سرکی می کشد و 

 می گذرد.

قفس داران سکوتم را شکستند  ..... دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پاي عشق رفتن ..... پرو بال عبورم را شکستند

مرا از خلوتم بيرون کشيدند ..... چه بي پروا حضورم را شکستند

تمنا در نگاهم موج مي زد .....  ولي روياي دورم را شکستند

تبسم نقش نيرنگه! من از شب شاکي ام ، اي يار!

طلوعم را تماشا کن، من را دست غزل بسپار!

من را پاکيزه کن از خواب ،از اين لکنت ، از اين تکرار!

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
                     وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
                     آری شود ولیک به خون جگر شود

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ایستاده‌ بود.مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زیر لب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ و بی‌ رهاورد برگردی.

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران
ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای بحال دگران
می‌روم تا که به صاحبنظری باز رسم
محرم ما نبود دیده‌ی کوته‌نظران
دلِ چون آینه‌ی اهل صفا می‌شکنند
که ز خود بی‌خبرند این زخدا بی‌خبران
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران
شهریارا غم آوارگی و در بدری
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

نگاه کن! شهر تاریک است .چراغی روشن نیست .کسی امشب !به فکر صبح فردا نیست .عشق مرده ؛صداقت سوخته ؛عاطفه پژمرده؛ ایمان گمشده ؛ وجدان خوابیده ....می شود شهر را نورانی کرد چراغی روشن کرد و به فکر صبح فردا بود عشق را دوباره زنده کرد عاطفه دوباره می روید

تصور کن اگر قرار بود هر کس به اندازه ی دانش خود حرف بزند چه سکوتی بر دنیا حاکم میشد. (ناپلئون)

**************

 زرد است که لبریز حقایق شده است, تلخ است که با درد موافق شده است .شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی پاییز بهاری است که عاشق شده است

*******************

شادی اگر تقسیم شود دوبرابر می شود

انسانها سخنان شما را فراموش می کنند

انسانها عمل شما را فراموش می کنند

اما آنها هیچگاه فراموش نمی کنند که شما چه احساسی را برایشان به وجود آورده اید

******************************

بالاترین لذت در زندگی اینست که علیرغم مشکلات خودتان ، سعی کنید دیگران را شاد کنید

**********************************

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی قلم خشكیده در دستم

گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یك به یك رفتند مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند

به يادش گريه کردن ها ....
به عکسش خيره گشتنها ....
به خوابش خواب ديدنها ......
ز رويش بوسه چيدنها ........ز خواب اما پريدنها ....
خداحافظ به دنبالش دويدنها .....
رسيدنها .........
در آغوشش کشيدنها ....
خداحافظ به دور از چشم بد بينها ......
برای بوسه ای ترديد کردنها ......
به وقت باز گشتنها ....به هنگام جداییها ....
خداحافظ ... شنیدنها ....
به تلخی خنده کردنها .....به کنجی گریه کردنها ....
تمام لحظه ها را دوره کردنها .....
برای بار ديگر ديدنش ... غمگين نشستنها ....
خداحافظ ....ز شوقش راه را هموار کردنها ....ولی او را نديدنها .....
سلام اما ... به دل کندن .....
ولی در انتظارش باز ماندنها ........
اگر آمد ....در آغوشش کشيدنها ....
به دور از چشم بد بينها .....
خداحافظ
خداحافظ .....سرودنها ........

آسمان وقف نگاهت گل من

مانده ام چشم براهت گل من

هرکجا هستی وباشی گویم

که خداپشت وپناهت گل من

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و
مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود بوسه است.
و هر انسان برای هر انسان برادری است
روزی که دیگر در خانه هایشان را نمی بندند.
قفل افسانه ای است و قلب برای زندگی
بس ..
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف به دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ هر حرف زندگی است تا من
به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ای است تا
کمترین سرود بوسه باشد.
روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما برای کبوترهایمان دانه
بریزیم ...
و من آن روز را انتظار میکشم حتی اگر روزی که دیگر نباشم .....

خوبرویان جهان رحم ندارد دلشان ،

                            باید آواره شود هر که شود عاشقشان ،

روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان ، 

                           سنگی اندر گِلشان بود که آن شد دلشان

زندگی به من آموخت که دست دادن معنای رفاقت نیست...!

من دلم تنگ کسی است
که به دلتنگی من می‌خندد
باور عشق برایش سخت است
ای خدا ! باز به یاری نسیم سحری
می‌شود آیا دل به نازک‌دل من بربندد؟

یکی را دوست میدارم
ولی افسوس او هرگز نمی داند
نگاهش میکنم
شاید
بخواند از نگاه من که او را دوست میدارم
ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند 
به برگ گل نوشتم من
که او را دوست میدارم
ولی افسوس 
او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند
صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم تو را من دوست میدارم

من سرم را به طلبكاریِ دوست
به خداوندیِ عشق
به زبان بازیِ تو
بخشیدم
اما! تو نگاهت را چه خسیسانه دریغم كردی!
حیف نیست !؟
باش تا شب برود.
توخودت می‌‌دانی ـ بهتر از من ـ كه تمام شب را
سر به بالین ننهم، تا سحر برزند از پشت چپر!
چه! شنیده‌ام كه به آه سحری،
قفل صد کار ِ گره‌بسته گشایش یابد!
در دلم حسی هست ـ و مدامم گوید ـ
که آهی به سحر، «گره از کار فرو بستهء من بگشاید»
آه !! آآآه!
آمد! آمد!
سحر ِ شب‌شکن از راه رسید!
باید آهی بکشم!
آآآه .....!

سینه از درد فراقت خسته است

دل به روی غیر تو بسته است

هیچ دانی در دلم جا کرده ای

عرش حق شش گوشه بر پا کرده ای

عشق بازی با تو معنا می شود

نور حق با تو هویدا می شود

السلام ای شاه مظلوم وغریب

السلام ا ای آیه ام یجیب

السلام ای نور چشم مرتضی

السلام ای خامس آل عبا

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست
کنار چشمه‌ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
چو نوشیدیم از آن جام گوارا
تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب
تن بیشه پر از مهتاب امشب
پلنگ کوه‌ها در خواب امشب
به هر شاخی دلی سامون گرفته
دل من در تنم بی‌تابه امشب

من صبورم اما ..............

به خدا دست خودم نیست اگرمی رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم...........!

من صبورم اما ..............

چه قدر با همه عاشقیم محزونم !

و به یاد همه خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم.!

من صبورم اما ..............

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند

می ترسم!..............

من صبورم اما ..............

آه............این بغض گران صبر نمی داند چیست....؟

آن شب كه دلی بود به میخانه نشستیم
آن توبه صد ساله به پیمانه شكستیم
از آتش دوزخ نهراسیم كه آن شب
ما توبه شكستیم ولی دل نشكستیم

نمی دانم چقدر از بی تو بودنم گذشته است و چقدر ندیدنی ها را بهانه روزگار دانستم ....

از عشق تو گر بلا ببینم چه شود؟

گر جای وفا جفا ببینم چه شود؟

 من روی ترا ندیده دیوانه شدم

بنگر كه اگر ترا ببینم چه شود؟

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و
مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود بوسه است.
و هر انسان برای هر انسان برادری است
روزی که دیگر در خانه هایشان را نمی بندند.
قفل افسانه ای است و قلب برای زندگی
بس ..
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف به دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ هر حرف زندگی است تا من
به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ای است تا
کمترین سرود بوسه باشد.
روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما برای کبوترهایمان دانه
بریزیم ...
و من آن روز را انتظار میکشم حتی اگر روزی که دیگر نباشم ....

- میدونستی من عدد شانس دارم؟

- نه بابا٬ افرین. حالا چند هست؟

- سه

- سه؟

- اره سه.

- حالا چطوری حساب کردی که سه شد؟ چه عدد شانس سه ای.

- مسخره نکن. جدی میگم.

- من کی مسخره کردم. حالا بگو ببینم جریان چیه. این سه رو از کجا اوردی؟ منم میخوام.

- من سومین بچه خانوادم.

- همین؟ خوب این شد دلیل اخه. خر گیر اوردی؟

- سومین ماه سال بدنیا اومدم.

- نه دیگه سر کاریم... خوب اگه اینطوریه که من دو تا عدد شانس دارم..یک...هشت

- گوش کن حالا تا روشنت کنم...سه ساله لیسانس گرفتم...تو شرکتی که استخدام شدم سه سال بعدش بهترین پست رو گرفتم.... سه سال بعد از استخدامم ازدواج کردم...

- اها اونوقت این شد که عدد سه شد عدد شانست...پس بزار بقیش رو من بگم...سه سال دیگه پدر میشی و اماده باش که بدجوری هم پدر میشی. پدر سه قلوها...تو سه بار ازدواج میکنی...وای وای ...اگر قرار باشه از هر ازدواجت فرزندی داشته باشی کمکم مهدکودک باید بزنی...از اینجا به بعدشم که دیگه مشخصه با اون همه بچه دیگه عدد شانستم کاری ازش بر نمیاد..دیگه خلاااااص...

خدایا من که عدد شانس ندارم...اصلا عدد شانس میخوام چه کار...ولی من نوکرتم اگر یک روزی خواستی بدی یک چیزی بده که بیرزه مثل یک یا نیم یا بیست پنج صدم...در این حدود...راضیم...شکرت..

شکر خدا که هرچه طلب کردم از خدا

بر منتهای  همت  خود  کامران  شدم

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
 سرها در گریبان است
 كسی سر بر نیارد كرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
 نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
 كه ره تاریك و لغزان است
 وگر دست محبت سوی كسی یازی
 به اكراه آورد دست از بغل بیرون
 كه سرما سخت سوزان است

 نفس، كز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریك
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
 نفس كاین است ، پس دیگر چه داری چشم
 ز چشم دوستان دور یا نزدیك ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چركین
 هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی
 دمت گرم و سرت خوش باد
 سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
 منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
 منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
 نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
 بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
 حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
 صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
 من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را كنار جام بگذارم
 چه می گویی كه بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
 فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
 حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
 و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
 به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
 حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یكسان است
 سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
 هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
 نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
 درختان اسكلتهای بلور آجین
 زمین دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
 غبار آلوده مهر و ماه
 زمستان است

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمهام

خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده ست

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده ست

خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویاها

بدونیم بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ

خداحافظ

همین حالا

خداحافظ

سلام دوستان چندتا جمله آموزنده  قشنگ برای بهتر زیستن:

التماس به مردم خفت است . اگر برآورده شود منت است اگر برآورده نشود ذلت است .

التماس به خدا جرات است اگر برآورده شود رحمت است و اگر برآورده نشود حکمت است

وقتی زندگی صد دلیل برای گریه کردن به تو می دهد تو هزار دلیل برای خندیدن به آن نشان بده

بهتر است دیگران از ما به خاطر چیزی که هستیم متنفر باشند تا اینکه مارا بخاطر چیزی که نیستم  دوست بدارند

گل من گریه مکن
که در اینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
گل من گریه مکن
سخن از اشک مخواه
که سکوتت گویاست
از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست

. رفت تنها آشنای بخت من

رفت و با غم ها مرا تنها گذاشت
چون نسیم تندپو از من گریخت

آهوانه سر به صحراها گذاشت .

ماه را گفتم که : ماهِ من کجاست ؟

            گفت : هر شب روی در روی منست

در دل شب هرکجا مهتاب هست،

ماهِ تو بازو به بازوی منست

باغ را گفتم که : او را دیده ای ؟

گفت : آری عطر این گلها از اوست

لحظه ای در دامن گلها نشست ،

نغمه ی جانبخش بلبل ها از اوست

چشمه را گفتم : ازو داری نشان ؟

گفت : او سرمایه ی نوش منست .

نیمه شبها با تنی مهتابرنگ

تا سحرگاهان در آغوش منست .

از نسیم فرودینش خواستم

گفت : هر شب می خزم در کوی او

این همه عطری که در چنگ منست

نیست جز عطر سر گیسوی او

ای دمیده ! ای گریزان عشق من !

چشمه ای ؟ نوری؟ نسیمی؟چیستی؟

دختر ماهی ، عروس گلشنی

با همه هستی و با من نیستی.. !

گفتمش دل می خری ؟
پرسید چند ؟
گفتمش دل مال تو ، تو تنها بخند.
خنده کرد و دل زدستانم ربود ، تا به خود آمدم او رفته بود ....
دل زدستش روی خاک افتاده بود ، جای پایش روی دل جا مانده بود . . .

آرزویی برای تو

کاش خداوند آفتاب را به تو هدیه کند

تا گرم شوی ، و مهتاب را ،

تا افسونت کند

و فرشته ای نگهبان تا هیچ چیز

نتواند به تو آسیبی برساند

و خنده را تا دلخوشت کند .

و دوستان صادق را

تا در کنارت باشند

و بالاخره اجابت خود را

تا هر وقت آرزویی می کنی ،

بر آورده سازد.

زندگی فرصت بس کوتاهيست.....
تا بدانيم که مرگ....
آخرين نقطه پرواز پرستوها نيست...
مرگ هم حادثه است....
مثل افتادن برگ....
که بدانيم پس از خواب زمستانی خاک...
نفس سبز بهاری جاريست.........

((چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی امّا....

  وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی .))

((چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه امّا ...

مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری .))

((چقدر سخته گل آرزوها تو توی باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من, باغچه ی نو مبارک .))

مرگ در دوري تو کار من است

                            دم زيباي سحر يار من است

از صداي صبح دم دل پر شد از آشوب ها

                            آن صداي دل شکن گفته ي اين يار من است

شب تارصبح سحر هر دو هم آواز شدند

                             که عشق اين صبح دمان باز دگر مال من است

دم صبح است و هوا طوفاني است 

                               زوزه ي باد صبا از سخن يار من است
ديده را بستم و دل روشن شد 

                               روشني بخش دلم از سوي دلدار من است
اين سخن ها که ز دل گفتم من 

                                همه شرمندگي و جان جفا کار من است

قسمت نشد تا در کنار هم بمانیم              قسمت نشد تا در کنار هم بمیریم

تا سرنوشت ما جدایی رو رقم زد                 ای یار عاشق از جدایی ناگزیریم

فرصت نشد غمگین ترین آواز خود را                در خلوت مظلوم چشمانت بخوانم

صد سوز پنهان مانده در سازم که یک شب       با گریه در چشمانه گریانت بخوانم

کاش در تنهایی خود ذوب می شدم

و التهاب سکوتم نمی ترکید

زمانه زمانه ی نامردی است

باور کن هنوز هم دستانم بوی نارنج می دهند

من یخه ام را باز می کنم

و در سرمای شب های دی ماه پا برهنه و مبهوت

راه می روم

می فهمم که چه افسانه ای بود

و افسوس می خورم که افسانه بود